Een Cornetto in coronatijd

Doeneke Sociaal
2

“Ja, graag!” reageert ze blij op mijn vraag of ze even voor wil bij de kassa. Ze klemt stevig een doos diepvries Cornetto’s tegen haar maag.

Meteen popt de herinnering aan een Cornetto in mij op. Het soms een beetje knapperige, en vooral taaie hoorntje. Mijn doel: dat feestelijke stukje chocolade onderin de punt. En de keuze: als ik mijn doel als laatste hapje bewaar, dan heb ik dat straks nog en lekt het ijs niet. Of als ik het nu meteen … Simpel! Hap. Van onderen. Lekker. Nu.

Mijn tanden vinden ijs nu veel te koud. IJs eten voelt als een – onaangenaam – tandartsbezoek. Ai! Toch eet ik weleens een ijsje bij zo’n ambachtelijke ijssalon. Voor de gezelligheid. Voor de smaak. En vooral voor het knapperige hoorntje. Het protest van mijn tandwortels neem ik dan graag voor lief.

Een ambachtelijk ijshoorntje is als het nieuwjaarsrolletje – het kniepertje – dat mijn oma vroeger bakte. Met beslag van boter, suiker, bloem, eieren en vanille. Lekker geurig bruinbakken in een wafelijzer. Voorzichtig oprollen … Mmm.

“Bij de lekkere ijsboer om de hoek krijg je nu geen hoorntje, maar alleen maar een bakje,” zegt de vrouw terwijl ze afrekent. “Daarom koop ik deze maar.” Ze kijkt beteuterd naar haar doos Cornetto’s.

Ik herken haar teleurstelling. Die had ik kortgeleden ook bij een ijssalon. We kregen ijs in een bakje en daaromheen een zakje. Opdat we het ijs zo ver mogelijk van de ijssalon zouden nuttigen. En het liefst gewoon netjes thuis. Verantwoord hygiënisch met gewassen handen. Een hoorntje past niet in het corona-ijssalon-beleid. Niks gezelligs meer aan.

Ik wacht wel even op het moment dat een ijshoorntje weer gewoon mag. En dat ik niet meer zo spastisch doe over mijn – wellicht onreine – handen. Of over de handen van de ijscoman. Dat ik onbevangen het hoorntje vastpak. En dat ik dan – vlak voor de ijssalon – het ijs, gretig maar voorzichtig, uit het horentje hap. En met mijn vingers de krakende stukjes koek van het hoorntje in mijn mond help. En het laatste ijs van mijn vingers lik.

Gewoon lekker gezellig zoals vroeger. Mmm.

 

Choco als laatste – Doeneke wil ’t proberen!

 

 

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Doeneke Sociaal
2
Met samengeknepen billen?

‘Als u zo doorgaat, dan beëindig ik dit gesprek!’ Ik sta paf. Ik ben verre van agressief naar deze medewerker. Ik ben enkel stevig op de inhoud. En die inhoud betreft mijn gelijk, hartstikke. Deze medewerker beleeft mijn opstelling anders. Zij ervaart mijn kennis en gedrevenheid als een persoonlijke aanval …

Doeneke Sociaal
1
Lastig anders te kijken?

Ik zit met twee vijfjarigen in de trein. Tegenover ons zit een meisje met het syndroom van Down. De kinderen gapen haar aan. Ze schuiven onrustig heen en weer. Ook ik schuif onrustig heen en weer. Als ze maar geen ongepaste opmerking maken, denk ik. Dan fluistert één van hen …

Doeneke Sociaal
2
Ik ben toch niet gek?

‘Ik ken jou niet. Ga weg! Ik zoek mijn man!’ Fel kijkt ze haar echtgenoot aan. Ze heeft het syndroom van Capgras. Een dubbelgangerswaan. Zij herkent de uiterlijke kenmerken van haar man wel, maar zijn identiteit niet. Hij voelt niet meer vertrouwd. Zij denkt dat hij een dubbelganger is. En …

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op "Toestaan cookies" zodat je makkelijk op deze site kan surfen. Als je op deze site blijft zonder je cookie-instellingen te wijzigen of je klikt hier op "Accepteren" dan ga je akkoord met deze instellingen.

Sluiten