“Wat een stelletje viespeuken!”, mopper ik. Met een vies gezicht verwijder ik het verfrommelde lege pakje sigaretten uit de bosjes. Met mijn grote grijper stop ik het in mijn tas. “Aso’s!” foeter ik. Een meter verderop vis ik een leeg blikje Red Bull op. ‘De prullenbak staat natuurlijk veel te ver voor die oh, zo stoere, energieke jongens,’ denk ik wrang. Mijn nieuwe activiteit maakt mij – vervelend – zuur.

En het begint zo mooi. “Mijn grote wens is een mooie wandeltas en iets handigs waarmee ik geen vieze handen krijg als ik zwerfaval opruim.” Mijn handige vriendin gaat aan de slag. Van oude kleding maakt ze – heel duurzaam – een kekke schoudertas. Met een uitneembaar binnen-vuilniszakje én die houten grijper. De tas is een hit. Maar hoe mooi de tas ook werkt, mijn wandelingen maken me chagrijnig. Ik focus me op al het lelijke afval in plaats van op al die mooie natuur. En bij elk stuk vullis erger ik me aan onbekende – onbehouwen – vervuilers. Ik voel me net een oude tang.

Hoe wordt dit wandelen plus weer leuk? Het is de hoogste tijd voor een andere mindset! Dus verplaats ik me in alle bosdieren. Alles wat ik opruim, eten zij niet op en raken zij niet in verstrikt. Ik maak me niet langer kwaad over de grootste afval-achtelozen: jongeren, verkeersdeelnemers en vakantiegangers. Ik word weer milder. Ten slotte verliest iedereen wel eens iets in de natuur … Een snoeppapiertje, een mondkapje of een smerige likdoornpleister … Soms buiten je eigen schuld.

En het lukt! Met mijn frisse mindset ga ik op pad. Met mijn zelfverkozen blik, bevrijd van zurigheid. Ik kijk omhoog, opzij en zie veel leven in elk prachtig bos. Deze lente heb ik wel extra oog voor de bosgronden om mij heen. Met mijn fantastische tas. Ik verzamel troep. Opgewekt. En maak zo de wereld een stukje mooier.

In de tas – Doeneke wil ’t proberen!