Nooit meer handen schudden

Doeneke Sociaal
3

Wat een viespeuk. Zijn hoofd glimt. Zijn haar plakt op zijn voorhoofd. Ik voorvoel kleverige handen. Jakkes. Ik klem een stapel papieren extra stevig in mijn beide handen. Ik kijk die viespeuk vriendelijk aan. Ik knik en werp een verontschuldigende blik op mijn drukbezette handen. Dus géén handdruk. Helder!

Handen zijn werk. En niet alleen voor wie vooral met haar of zijn handen werkt.

Een handdruk speelt een culturele hoofdrol. Een handdruk bevestigt of ruïneert een eerste indruk bij een sollicitatiegesprek. Of als best intiem huid-op-huid contact bij een groet. Of bij een net wat minder intieme, maar hartelijke felicitatie. Of als warme condoleance. Na serieus armpje drukken in een onderhandeling? Wat lukt bezegelen we met een ferme handdruk. Zo contracteren wij – als we willen.

Maar moet dat allemaal per se met een handdruk? Het gaat toch vooral om aandacht – over en weer? Echte aandacht is hoogst intiem!

Na een grote boodschap wast 10% van de mensen zijn handen niet. Slechts 5% wast de eigen handen echt schoon. En dus dringt géén handen schudden – onder andere – darminfecties fantastisch terug. Corona leert ons dat.

Ik wil niet terug naar het oude normaal. Dus experimenteer ik met het nieuwe handen schudden. Daarbij varieer ik met hand-, arm-, romp-, heup-, hoofd-, oog- en mondbewegingen. Bij alles past wel iets. Een vrolijke zwaai. Mijn warme hand op mijn hart. Of mijn jolige heup vol tegen jouw heup. Anders een kleine buiging. Of steelse knipoog. Of vliegend luchtkusje. Of die betekenisvolle blik. Of een tedere aai over die bovenarm. Of even goed mikken met mijn elleboog tegen jouw elleboog.


Meer vormen voor echte aandacht. Eigenlijk best leuk. En heerlijk helder!

 

Handig – Doeneke wil ’t proberen!

Donneke, dit keer ben ik niet met jou eens. Een handdruk verrijkt het intermenselijk contact. We willen elkaars huid raken, we willen handen schudden en wangen zoenen. We willen aan elkaar snuffelen en ja, we zijn vieze dieren! Het hoort erbij, we leven niet een steriele wereld.
Lekker diertje zijn, Florence wil ’t proberen!

Iedere start en einde van de dag begroetten de kinderen en ik (leerkracht in het basisonderwijs) elkaar met een handdruk en oogcontact.
Het eerste is al een tijdje passé. Ik had gedacht dat ik het erg zou missen maar merk in de praktijk dat het tweede – aandacht voor elkaar, liefst wel met oogcontact – het belangrijkste is.
En ja, niet iedereen heeft schone handjes….
Dus Doeneke, ik ga helemaal met je mee!

3 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Doeneke Sociaal
4
Schaamteloos optimistisch

‘Om te leven zouden we radicaal van richting moeten veranderen’. Kalm vertelt hij dat het vijf voor twaalf is. Hij zet helder onze grote urgente, verstrekkende problemen uiteen. Met oplossingen. En gevoel voor de menselijke maat. Dat maakt veel behapbaar, ja. Klimaatverandering, stijgende zeespiegel, energietransitie, voedselproductie, woningbouw. En de daarbij horende …

Doeneke Sociaal
Hoezo geslaagd?

‘Reanimatie geslaagd’ lees ik in zijn patiëntendossier. Ik sta aan het bed van M. Hij is 21 jaar. Net als ik. M. heeft hersenletsel. Al zijn spieren staan onder spastische spanningen. Wat patiënt M. begrijpt is onzeker. Af en toe slaakt M. kreten. En hij glimlacht als hem windjes ontglippen. …

Doeneke Sociaal
2
Uit de prullenbak

Waar kan ik wanneer? “Fijn dat we het niet hebben over óf we ons laten vaccineren, maar over wanneer”, verzucht een vriend. Hij is discussies over vaccineren zo moe. Ik snap hem wel. Ook ik twijfel geen moment óf ik een coronavaccin wil of niet. Ik grijp bij hoofdpijn toch …

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op "Toestaan cookies" zodat je makkelijk op deze site kan surfen. Als je op deze site blijft zonder je cookie-instellingen te wijzigen of je klikt hier op "Accepteren" dan ga je akkoord met deze instellingen.

Sluiten