Ik bied niet langer weerstand ‘last Christmas I gave you my hart’. Ik zing uit volle borst mee ‘and the very next day you gave it away’. In de winkelstraat en op de radio, overal Wham! Al weken. Het nummer staat in elke playlist. Ook al is het liedje geen hoogstandje, steeds zwijmel ik erbij weg. Terug naar de 80’s. George Michael hangt dan boven mijn bed. Als poster. En ik wil ook zo’n toffe vriendengroep in de sneeuw, net als in die videoclip. Ik begrijp geen snars van het verhaal, maar het is spannend. Wie is met wie? En wie wil met wie? Het maakt niet uit: George is van mij.

Als tegengif voor al die Merry-Christmas-playlists laaf ik me thuis aan hoogstandjes uit de klassieke muziek. Ook aan de populaire Pergolesi. Hij componeert in zijn korte leven (hij sterft als 26 jarige) intense muziek. Hij combineert muziekstijlen, buiten alle traditie in de 18e eeuw. Zo mixt hij een dodenmis met dansmuziek. Dan is dat mindblowing! En ook nu nog werkt ’t heel erg lekker.

Net zo’n recept volgt Freddy Mercury met Queen in hun ‘Bohemian Rhapsody’. Al zijn ziel en zaligheid knalt hij in een ongekende mix: a capella (is this the real thing); ballad (mama, just killed a man); opera (I see a little silhouetto of a man); rock (so you think you can stone me); en coda (nothing really mathers). Legendarisch. En dit zes minuten lange kunstwerk houdt hun platenbaas dan bijna tegen. Hij ziet er geen brood in. Geen radiozender zal die veel te lange onzin ooit uitzenden. Freddy en zijn bandmaten spelen hoog spel. Ze dreigen op te stappen bij hun baas. Deze zwicht. De rest is history …

Freddy Pergolesi – Doeneke wil ‘t proberen!