Paniek! De kikkererwten moeten uit het blik voor de hummus … De gasten komen zo …

Wij hebben een design-blikopener. Uit Italië. Ik snap niets van dat ding. Een buitenlands gebruiksvoorwerp blijkt soms geen goed idee. Ik weet dat paniek niet helpt, dus rustig ademen, nadenken, uitproberen … Irritatie en frustratie … het lukt niet. Dus val ik het blik aan met een kurkentrekker, een mes en een schaar … ik krijg ‘m niet open. De gasten komen!?!

Ga ik bij de buren een ‘normale’ blikopener lenen? Nee, te gênant om met dit potdichte, maar toch zeer gehavende blik aan te komen.

Even op YouTube kijken. Een instructie van onze blikopener vind ik niet. Het is natuurlijk, naast design, ook een uniek model en na vele klachten, verwondingen en rechtszaken uit de handel genomen.

Ik schrijf ‘normale blikopener’ op mijn boodschappenlijstje en schrap de hummus van het menu. De eerste gast arriveert. Hij opent het blik in een handomdraai en kijkt mij aan met een misschien meewarige, maar zeker superieure blik. Zo heeft dat design toch zijn nut!

Op mijn werk zetten we microlearnings in. Dat zijn korte ‘leersnacks’ van maximaal 5 minuten. Vaak digitaal. Geweldig! Een filmpje, een vraag, een stukje tekst, een opdracht, een spelletje, een quiz of een stukje audio om iets te leren of wat je al hebt geleerd te onderhouden. Klein en fijn.

Voor mijn nieuwe blikopener heb ik geen microlearnings nodig. Maar voor professionele vaardigheden zijn microlearnings het nieuwe goud.

Goud, klein maar fijn – Doeneke wil ’t proberen!