‘Waar ben ik ook alweer naar op zoek?’ vraag ik me af. Ik maak mijn blik los van mijn telefoon. Peinzend staar ik in de verte. O ja, ik wil weten hoe laat het is! Op zich simpel. De klok staat op het startscherm van mijn smartphone. De tijd zie ik meteen. Maar daaronder lonken mijn favoriete apps …

Heel gezellig al die apps op mijn startscherm. Heel gemakkelijk tik ik ze een voor een aan. In no time verlies ik mij erin. Ik lees ontvangen berichten. En stuur wat terug. Ik lees het laatste nieuws. Ik leg een Wordfeud-woordje. Ik check LinkedIn. Op Facebook raak ik verstrikt in reels … filmpjes van een paar seconden tonen hoe baby’s, huisdieren en andere wezens iets doen. Verslavend gezellig, maar het vreet tijd.

‘Maak je startscherm van je telefoon leeg’, krijg ik als tip. ‘Dan moet je voor elke app naar een ander scherm en zo maak je elke keer een bewuste keuze voordat je een appje opent.’ Da’s verstandig. En eenvoudig. En ongezellig. En best spannend. Stoer maak ik het startscherm van mijn telefoon leeg. Nou ja, bijna. De saaie basis-contact-apps houd ik binnen handbereik. En inderdaad, mijn startscherm met verdwenen apps werkt. Heerlijk! Ik voel me weer baas over mijn telefoongebruik!

Maar een terugval dreigt. Want met één veeg vlieg ik van mijn saaie startscherm naar mijn gezellige apps. Dus help ik mezelf een handje. Ik draag weer gewoon een horloge. Geen smartwatch, maar zo’n ouderwetse – puur een uurwerk. Opdat ik in no time – zonder verleidende apps – weet hoe laat het is.

Mijn tijd – Doeneke wil ‘t proberen!