Ik zit bij de Rechter. Mijn zaak draait om werkgeverschap en medezeggenschap. Zware kost en knap ingewikkeld. ‘Het is makkelijker om samen te zingen dan samen te praten’, zegt de Rechter. Voor iedereen een wijze les.

Medezeggenschap stuit best vaak op weerstand, bij werkgevers. Bang voor gedoe claimen werknemers vaak geen OR. Daardoor komt een OR nooit van de grond, bij één op de drie bedrijven – terwijl medezeggenschap met advies- en instemmingsrecht verplicht is. Dat sluit stemmen van één op drie medewerkers uit – bij belangrijke keuzes. In Nederland? Ja dus. Soms subtiel. Soms met harde hand.

Medezeggenschap werkt trapsgewijs via een Gemeenschappelijke OR (GOR) en/of Centrale OR (COR) en/of simpele OR. Dat is een heel leerproces. Zonder wrijving geen glans. Alle begin is moeilijk. Zoals samen zingen van een strijdlied als Kumbaya my Lord*. Kumbaya en medezeggenschap hebben flauwe frames. Zoals moderne(re) medezeggenschap … Wie wil er nou niet modern zijn? Maar echte inspraak geeft echt invloed, op jouw werk. Zoals bij fusies en splitsingen. Met of zonder jou, als individuele werknemer. Daarvoor je nek uitsteken kan je de kop kosten. Ik weet het. Maar laten we zulke werkgevers nou vooral niet modern noemen.

Ik ben een Twent, maar woon in het Westen. Ik kijk graag om me heen. Onze Oosterburen vinden werken met medezeggenschap in onze polder ouderwets en voor zachte eitjes. In Duitsland hebben medewerkers via de OR gewoon een zitje in hoogste organen van elk serieus bedrijf. In dat centrum van de macht gaat het soms hard tegen hard. Super modern bezien en beïnvloeden medewerkers alle wezenlijke ins en outs. Moderne medezeggenschap biedt echte kansen voor werkvloer, management, directie en aandeelhouders. Lijkt dat wat voor jou?

Echt modern – Doeneke wil ‘t proberen!

*Lees meer over Kumbaya