Met mijn linker middelvinger de E, D en de C [Ezels Dromen Constant]. Met mijn rechter ringvinger de O, L en de P [Onze Lieve Punt]. Ezelbruggetjes van mijn typcursus. Iedere dag een half uur oefenen en dan na, in totaal 25 uur, kan ik blind typen met tien vingers.

Iedereen die lid is van een bibliotheek mag elk jaar twee gratis online cursussen volgen. Tof!

Ik steek heel wat op van mijn typcursus. Eindelijk zijn de ribbeltjes op de F en de J er niet alleen om stof te verzamelen. Mijn toetsenbord blijft morsig, maar nu ik het doel weet zie ik daar juist de schoonheid van in. Op deze ribbeltjes plaats ik, na flink wat oefenen lukt dat zonder te kijken, mijn wijsvingers. Vervolgens leg ik losjes mijn overige vingers op de toetsen ernaast. Mijn beide duimen zoeken de spatiebalk. Na een tijdje lukt ook dat blind. Vanuit deze top typ-uitgangspositie mag ik los …

Mijn favoriete woord blijkt opeens: ‘letter combi natie.’. Dit woord is een echte total-typ-work-out: álle vingers verdeeld over de volle vier rijen. Rachmaninovs pianoconcerto 3 van het blind typen!

Mijn ringvingers bewegen nog niet zo soepel naar de W, S, X [Waar Staat X]. Op zich al vervelend genoeg natuurlijk, maar dat zo ineens ook de I, K en de komma [IK-komma] lastig zijn … nooit eerder bij stilgestaan! Gelukkig mogen mijn soepele wijsvingers de meeste toetsen indrukken. Met links: [Rijst Fruit Vla] en [Teveel Geld Betalen] en met rechts [Uiterlijk Januari Maart] en [Y Haast Niet]. Heerlijk.

Zojuist een laatste letter voor een spatie met mijn linkerhand getypt? Dan moet ik de spatie met mijn rechterduim typen. Tijdwinst. Andersom ook, na mijn rechterhand een spatie met mijn linkerduim. Logisch genoeg, maar probeer ’t eens. Mijn rechterduim is sneller en wint het vaak van mijn linkerduim. Gelukkig kijkt er online niemand mee en kan ik vrijuit sjoemelen.

Mijn dagelijkse halfuurtje typles doe ik bij voorkeur na een maaltijd. Immers, dan stroomt mijn bloed meer naar mijn maag en minder naar mijn hoofd. Dat helpt, want nadenken blijkt funest bij leren blind typen. Typles is niet denken maar doen … Mind blowing.

Ik typ nu woorden na. Daar start het allemaal. Einddoel is net zo snel en zonder enige moeite typen wat ik intussen bedenk. Ik moet dan nieuwe paadjes in mijn hoofd aanmaken. Ook moet ik ingesleten paden loslaten. Het is het allemaal waard. Leren blind typen, iedereen kan het en iedereen krijgt er eerst de kriebels van.

Blind met tien vingers – Doeneke wil ’t proberen!