Soms is iets te glad, te gepolijst, te mooi om waar te zijn. Neem nou raindrops keep falling on my head. Een simpele liedregel. Eén keer horen en het nestelt zich in je hoofd. Echt zo’n melodietje dat zich direct verankert op je harde schijf. Eén keer horen en je krijgt het nooit meer weg. Dat wereldberoemde wijsje klinkt kinderlijk eenvoudig. Hinderlijk of heerlijk? Simpel en vrolijk, dus iedereen kan ’t verzinnen. Toch?

Toch is het maakproces van dit soort makkelijk ongewoon moeilijk. Vorige week sterft de 94-jarige koning van ons aller makkelijkste moeilijk: Burt Bacharach. Hij is de componist, songwriter, producer en pianist van heel veel van dit soort ’t sluipt-erin-om-nooit-meer-weg-te-gaan-muziek. Muziek van Burt is easy listening. Als er een hemel is, dan zijn de gasten daar vast dolblij met zijn komst. Duizenden muzikanten voeren zijn werk uit. Dus ja, raindrops keep falling on my head. Een zangeres noemt het een mindfuck. Een ander glimlacht mindblowing. Burt Freeman Bacharach schrijft honderden onvergetelijke songs.

Bacharach heet echt zo. Bacharach is geen artiestennaam met een verwijzing naar Johann Sebastian Bach. Toch is er verwantschap. Bach is een van de meest invloedrijke mensen in de klassieke muziek. Bacharach is dit – heel cool – in de 20e-eeuwse muziek. Beiden zijn nu onafscheidelijk én onsterfelijk. Bach en Bacherach laten – schouder-aan-schouder – eindeloos van zich horen …

Makkelijk – Doeneke wil ’t proberen!