Heerlijk dat gerinkel. De koffiejuffrouw rolt haar keukentrolley vol klotsende thermoskannen en rammelende kopjes naar binnen. Pauze! Joepie! Elke werkdag, zo rond 10:30 en 14:30 uur, trippelt onze juffrouw Jannie door de kantoortuin. We laten allemaal ons werk even liggen en bewegen rond de trolley – even de benen strekken. Lekker! Geen pauze is géén optie.

Gezellig doen collega’s samen een bakkie. Een beetje lachen. Wat keten. We praten. Over werk. Over privé. Over alles dus. En met iedereen. Opvallend vaak ontspruit er een fris idee. Meestal blijkt dat iets om fijn niets mee te doen. Soms is iets wel fantastisch. Vaak ontstaan de beste plannetjes bij die koffie. Jannie werkt als cement en katalysator in de organisatie. En lachend helpt Jannie onzin onze wereld uit.

Juffrouw Jannie is er niet meer. We pakken nu ons eigen bakkie. Op ons eigen moment. Met een beetje geluk tref je een collega bij de koffieautomaat. Jannie krijgt het aan de stok met iemand van de directie. Jannie houdt gewoon niet zo goed haar mond – over kapsones. Automatenkoffie smaakt minder en inspireert niet. Automatisch ga je te snel met je koffie naar je bureau. Doorbuffelen. De prijs van automaten is hoog: te weinig onderling contact. Werkpret en Jannie trek je beter niet uit elkaar.

We weten dat al ons non-stop doorwerken ons ongelukkiger en niet productiever maakt. Pauzes zijn essentieel. Een brein dat regelmatig lekker en gezond afdwaalt werkt beter. Afdwalen gaat met je ogen. Met je gedachten. Door koffie met fijne collega’s om je heen.

Ik mis juffrouw Jannie. Heel erg. Al jaren. Iemand die zonder kapsones alles georganiseerd onderbreekt. Die met humor en haar liefdevol kopje koffie zorgt voor aandacht, gezelligheid en verbondenheid. Jannie is ongedwongen, ontwapenend volks en een dagelijkse boost voor creatieve productiviteit.

De pauzeknop – Doeneke wil ’t proberen!