Trots laat ze mij haar rekeningsaldo zien. Ze rekent me voor wat ze daar allemaal met gemak van koopt. Veel onnodige hebbedingetjes. Dat klinkt onverstandig. Tot voor kort beheert iemand anders haar geld. En krijgt ze elke maand een keurig afgepast piepklein geldbedrag. Geen vetpot. Toch lukt dat sober leven haar. Maar nu is ze volwassen. En van de ene op de andere dag is ze baas over haar eigen geld. Dit eenmalige forse geldbedrag op haar rekening lonkt behoorlijk.

Heel wijs onderdruk ik een betuttelend ‘hoe ga je verstandig met je financiën om’- betoog. Ik herinner me een gebod tijdens die les economie op de middelbare school: ‘Reserveer altijd geld voor onvoorziene vervangingsuitgaven, voor als bijvoorbeeld je wasmachine het begeeft’. Zeker slim. En vooral: saai.

Ik adviseer haar de hulp van een ‘peer educator’. Zo’n twintiger met eigen financiële-shit-ervaring, die in dezelfde taal een ander jongmens leert hoe je verstandig omgaat met je geld. Veel effectiever dan zo’n oude bemoeial als ik.

Toch deel ik graag nog even mijn doeltreffende ‘hulptools voor de dwangmatige consument bij aankoopdrang’ met haar. “Wil je iets kopen, stel jezelf dan eerst de volgende twee vragen: ‘Heb ik het echt nodig?’ en: ‘heb ik het nu nodig?’, die werken als een trein”, zeg ik. Ze knikt instemmend en zegt: “Dat zegt mijn oma ook altijd!”

Peer education – Doeneke wil ’t proberen!