Hij kan alles. En alles super. En altijd met de mooiste glimlach die er is. Hij barst – zeven decennia lang – van de werklust en werkpret. Heel aantrekkelijk is en blijft Harry Belafonte tot zijn laatste adem, deze week. Mijn ouders draaien vroeger zijn platen grijs. Ik geniet mee, met op de hoes die gespierde man, met zijn glimlach. En prachtlijf. En slimme ogen. Als jong meisje vind ik die Harry jammie. Day, is a day, is a day, is a day, is a day, is a day-o … Daylight come and we want go home …

Harry werkt als zanger en acteur, als rassensegregatie – midden vorige eeuw – op een kookpunt is in Amerika. Als eerste artiest verkoopt hij meer dan een miljoen platen, van een eerste album. Belafonte at Carnegie Hall (1959) is een spectaculair optreden, de opname op lp’s staat drie jaar in alle hitlijsten. Toch moet Harry altijd via achterdeurtjes naar zijn eigen concerten, zwarten mogen niet via de hoofdingang. Veel gedoe geeft ook het tv-duet dat Harry met Petula Clark – ook uit de platenkast van mijn ouders – zingt. Petula legt haar hand op zijn arm. Heel natuurlijk. Maar die aanraking tussen een zwarte man en een witte vrouw schiet het tv-publiek in het verkeerde keelgat.

Harry is close met burgerrechtenactivist Martin Luther King. En na de moord op zijn vriend steunt hij de familie King, ook financieel. Harry blijft gedreven als artiest en mensenrechtenactivist tot deze week zijn laatste adem, met zijn laatste glimlach. Zijn wijze mooie lach karakteriseert Harry. Belafonte bruist. Sprankelen doet hij zijn 96 levensjaren lang. Hij is een prachtvoorbeeld voor ons allen.

Glimlachen – Doeneke wil ’t proberen!