De laatste ronde

Doeneke Werkpret
1

Roos werkt in een hospice. Een plek waar iedereen van harte welkom is. Zolang je spoedig – binnen drie maanden – sterft. Klinkt ongezellig, maar het is paradijselijk. Roos vindt die werkplek magisch. Ze doet het niet voor ’t geld. Roos werkt hier op vrijwillige basis.

Zonder hoop op genezing, staat het stervensproces centraal in een hospice. Roos vindt dat heerlijk overzichtelijk. Verfrissend zelfs. Ze draait wekelijks een dienst van vier uren. Dit geeft haar een boost voor de rest van de week. In haar andere werk.

Zo’n hospice heeft een gesplitste bedrijfsvoering. Betaalde functies zijn er voor verpleegkundigen, coördinators, geestelijk verzorgers en schoonmakers. De rest doen kook-, zorg- en tuin-vrijwilligers. Roos is zorgvrijwilliger. Met liefdevolle aandacht verzorgt ze de – tijdelijke – gasten. Even iemand begeleiden van bed naar stoel. Dan een fijn praatje met die gast en – soms – familie. Of gezellig de was strijken. De afwisseling is groot. En ook al die gasten volgen elkaar razendsnel op.

Een stervende in een hospice is geen patiënt – enkel een gast. Die gast bepaalt. Elke gast wil wat anders. Gezellige praatjes en/of diep graven. Veel familie en/of rust. Nog flink wat borrels wegtikken – desnoods met een theelepeltje – en/of een laatste knapperige kroket. Uitbundig lachen en/of intens verdriet. Altijd een laatste ronde tot we er bij neervallen – elk op onze eigen wijze.

Soms werkt de levenslust van het personeel in de hospice net iets te aanstekelijk. Dan sterft een gast niet binnen de afgesproken tijd. Een doodenkele keer blijkt een hospice dan toch geen fijne plek meer voor zo’n gast. Die leeft dan – toch – weer op en moet dus gaan. Terug naar elders waar het oude leventje – plotsklaps – een geheel nieuwe waarde krijgt …

Verfrissend – Doeneke wil ‘t proberen!

Mooi verhaal. Mijn jongste zus heeft haar laatste paar dagen in een hospice doorgebracht en is daar ook overleden. Ik bewaar nog warme en dankbare herinneringen aan de manier waarop daar met mensen in hun laatste uren werd omgegaan. Op een bepaalde manier zeker verfrissend, al ging dat ook gepaard met veel verdriet over de te jong gestorven zus..

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Doeneke Werkpret
4
Roddelen als beroep

Heb je ’t al gehoord? Zo’n drie keer per jaar zit ik een uurtje in de stoel van mijn kapper. En de kapper van allerlei andere mensen met allemaal hun eigen eigenaardigheden. Zo blijkt. De perfecte me-time. Zo’n kappersbezoek geeft me op verschillende vlakken een geweldige boost. Fysiek, mentaal en …

Doeneke Werkpret
10
Neem nou eens stelling

Ik kijk wel uit. Ik kijk niet naar alles. En ik kijk zeker niet naar alles waar dan ook. Verhitte discussies begrijp ik soms wel, maar soms ook niet. Drammerigheid vind ik soms vervelend en onbegrijpelijk, maar soms is drammen nodig. Journalist Rutger Castricum vind ik enig met zijn De …

Doeneke Werkpret
9
Gezellig met juffrouw Jannie

Heerlijk dat gerinkel. De koffiejuffrouw rolt haar keukentrolley vol klotsende thermoskannen en rammelende kopjes naar binnen. Pauze! Joepie! Elke werkdag, zo rond 10:30 en 14:30 uur, trippelt onze juffrouw Jannie door de kantoortuin. We laten allemaal ons werk even liggen en bewegen rond de trolley – even de benen strekken. …

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op "Toestaan cookies" zodat je makkelijk op deze site kan surfen. Als je op deze site blijft zonder je cookie-instellingen te wijzigen of je klikt hier op "Accepteren" dan ga je akkoord met deze instellingen.

Sluiten