Ze zijn zwart, deze Charlie en Tommy. En dus gevaarlijk. De klik tussen die twee en mij is er niet meteen. Ik ben op mijn hoede. ‘Pas op voor zwarte katers; ze brengen ongeluk!’ Die oude wijsheid zit diep in mij. Maar zwart-witdenken is geen wijsheid. Mijn vooroordeel stamt uit een akelig en wreed bijgeloof.

Sinds de Middeleeuwen associëren mensen zwarte katten met de duivel en hekserij. Zo belanden zwarte katten – samen met heksen – op de brandstapel. En ook nu nog hebben zwarte katten een imagoprobleem. Ze komen vaker in het asiel terecht. Dit door die hardnekkige associatie met onheil. En omdat een foto of filmpje van een zwarte kat niet zo lekker gaat op social media. Een kat met een ander kleurtje of zo’n gezellig meerkleurig patroonvachtje heeft deze nadelen niet.

Social media hebben toch niet overal zoveel impact als gedacht of gevreesd. Zo blijft Engeland voor de zwarte kat een paradijs. Aan de overkant van het kanaal hebben ze van oudsher en onwrikbaar hun eigen – tegenovergestelde – bijgeloof. Daar brengt een zwarte kat geluk! Net zoals vroeger bij de mannen op de wilde zee. Juist een zwarte kat houdt hun schip muisvrij én zorgt voor mooi weer.

Ik stop mijn bijgeloof en discriminatie. Charlie, Tommy en ik zijn nu dikke vrienden. Ik vind ze lief. Ik verzorg ze als hun baasjes op reis zijn. Met een vaste routine vul ik blijmoedig hun bakjes met – wat mij betreft weerzinwekkend – kattenvoer. Ik vind ze geinig als ik bijna struikel omdat ze voor m’n voeten lopen. Ik puf hun scherpe nagels in mijn bovenbenen weg, als ze zich gezellig op mijn schoot nestelen. Mijn favoriete katten aai ik net zo lang totdat zij er genoeg van hebben. Dus dat is eindeloos …

Omdenken – Doeneke wil ’t proberen!