“Waarom moet ik daar nou zo vaak naartoe? Ik kan toch gewoon bellen als er iets is?” Ik ben met Aster -weer- naar de verloskundige geweest. Aster komt uit Eritrea en is zwanger. En ik help haar een beetje.

Ze kreeg een lijst waarop ze haar bevallingswensen in moest vullen. Wil ze pijnstilling tijdens de bevalling? Wil ze een zwangerschapscursus doen? Mensendieck, yoga, haptonomie, mindfulness, hypnobirthing …  Ze kreeg de data van de informatieavonden in het ziekenhuis. En de data van de borstvoedingsinformatieavonden …

Ze keek me smekend aan. In Eritrea gaat dit heel anders, vermoed ik.

De 8 weken echo vond ze leuk. De baby bekijken! Bij de volgende afspraak lag ze weer klaar voor een echo. Ze was teleurgesteld en vond het raar dat ze niet elke keer een echo kreeg.  En ik vond het raar om haar te zeggen dat dat veel te duur is.

Gelukkig kreeg ze nog een 20 weken echo en konden we zien of hun baby een jongetje of meisje is …

Ik leer haar over de oefen-, ontsluitings-, pers- en naweeën. Hoe ze ‘met de golf van een wee mee kan gaan’ door te puffen, te hijgen of te jammeren. Hoe ze níet op haar hoofd moet persen. En dat hier de vader van de baby bij de bevalling is en de navelstreng doorknipt …

Ze is nu hoogzwanger. Ze heeft haar spijkerboek, t-shirt en sneakers ingeruild voor prachtige, kleurige en luchtige Afrikaanse gewaden. Gisteren ging ik weer even bij haar langs. Haar zusje en een vriendin waren bij haar. Ze waren er klaar voor; morgen zou de baby komen! Ik vond het mooi dat ze dat konden voorvoelen. Afrikaanse vrouwen leven dicht bij de natuur. Ik vroeg hoe ze het wisten.

Ik had ze overschat. Ze voorvoelden niets. Zij overschatten ‘ons’. Zij verwachtten dat de uitgerekende datum, die de verloskundige op een blaadje had geschreven, hetzelfde is als de daadwerkelijke bevallingsdatum …

Ik legde uit dat we moeten wachten tot de baby zelf wil komen … In Eritrea gaat dat niet anders …

Twee werelden in één – Doeneke wil ’t proberen!