Ze tuit haar lippen en ademt diep in en uit door haar neus, terwijl ze gitaar speelt. Mijn zus oefent als kind eindeloos en in opperste concentratie op haar instrument. Jaren later slaagt ze aan het conservatorium. Haar toewijding aan haar gitaar fascineert mij. En haar vreemd getrokken gezicht en gesnuif verbazen me.

Ook zo’n rare snuiter is de wereldberoemde pianist Glenn Gould (1932-1982). Zijn neus raakt bijna de toetsen van zijn piano. En hij neuriet lekker mee. De ene keer de melodie van zijn pianospel. Een andere keer neuriet Glenn een compleet andere melodie dan er uit zijn handen en de piano vloeit.

Opnametechnici worden er, hoe dan ook, gek van. Zij vinden dat het buitengewone meezingen van Gould elke opname van zijn meesterlijke pianospel verpest. Óf Glenn stopt met meezingen óf ze filteren die rare bijgeluiden uit de opname, waarschuwen ze hem. De maestro vindt die beide opties niet oké.

Het neuriën van Glenn is geen aanstellerij, maar een authentiek deel van zijn creativiteit. En sleutelen aan de opname vindt Glenn sowieso een gruweldaad. Dus draagt hij als compromis bij een volgende opname een gasmasker. Zo dempt hij zijn onmisbare bijgeluiden voor zijn luisteraars, maar niet voor zichzelf. Zijn binnenwereld blijft op orde en het stoort de buitenwereld niet. Een perfecte tussenweg lijkt het, maar lang houdt Gould dat niet vol.

Ik heb een opname van hem, puur natuur, zonder gasmasker. Hij speelt Bach op een bijzonder eigenzinnige wijze. En zijn stemgeluiden storen me allerminst. Het is best even wennen, maar ben je daar doorheen, dan heeft het ook iets bijzonder intiems, huiselijks en gezelligs.*

Even wennen – Doeneke wil ’t proberen!

* zie en hoor hier Glenn Gould op zijn piano (inclusief bijgeluiden)