Iconisch, iconischer, Lee Miller. Zoiets, maar op ’t nippertje. In 1927 sterft de dan 19-jarige kunststudente Lee in New York bijna door een aanrijding als ze onoplettend voor tegemoetrazend verkeer stapt. Condé Nast, uitgever van Vogue, grijpt haar op ’t nippertje. Zo maakt Lee indruk. En in geen tijd staat Miller op de covers van de Amerikaanse en Britse Vogue. Hoe gaan die dingen? Ja, toch!

Soms is Lee wat dromerig. En ze ziet er geweldig uit. Ook is ze een durfal. In WO2 maakt ze foto’s over hoe oorlog echt is. En dat maakt diepe indruk ook aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Dachau en de vernietigingen daar brengt Lee onder de aandacht van lezers van Vogue onder de titel: Believe It.

Lee Miller is bigger than life, door een beetje mazzel. Zij grijpt alles aan wat haar interesseert. En dat is zo goed als alles dat er echt toe doet. Daarbij gaat ze geen enkel risico uit de weg. En ze leert van haar fouten wat ze leren kan. Ook leert ze van de fouten van anderen. Sinds ze als zevenjarig meisje in de handen van een ‘vriend van de familie’ leert hoe niet alles is wat het lijkt, als die mens haar verkracht. Ze leert daarvan over een onderscheid tussen geest en lichaam. Vele jaren nadien maakt ze een fabuleus zelfportret tegen het eind van WO2. Ze wast zichzelf, naakt. Zittend in een bad in een badkamer in München. De badkamer van Adolf Hitler. Ook die foto is zeer gelaagd. Verschrikkelijk en prachtig. Voor mij is haar boodschap dat we zijn wie we van onszelf weten te maken.

Overal van leren – Doeneke wil ’t proberen!