Dus ik ben 36! Mijn – net als ik – 51-jarige vriendin straalt. Bij een lichaamsanalyse blijkt zij een stuk jonger dan haar kalenderleeftijd. Ze heeft een metabolische leeftijd van 36. Top, zo’n opsteker wil ik ook! Wat weken later sta ik op die indrukwekkende weegschaal en strek mijn armen. In 30 seconden meten die weegschaal en – in m’n handen – een metalen staaf mij. Mijn spier-, vet-, vocht- en bot-massa. Wow!

Met die leefstijlcoach bekijk ik alle cijfers van mijn lichaamssamenstelling. Veel getallen – zoals mijn vetpercentage – zeggen me niets. Maar dat ‘Gewicht (KG)’ wel. Oei. Ik schrik. Da’s te hoog. Gespannen nieuwsgierig zoek ik het getal van mijn metabolische leeftijd. Ben ik 65? Au, géén opsteker!

Ik ga aan de slag met mijn lichaamsgesteldheid. Intuïtief. Mijn lijf weet vast – zelf – wat de ideale samenstelling is. Dus ben ik extra lief voor mijn lijf. Ik luister en voel wat het wel en niet wil. En als vanzelf eet ik minder, drink ik meer water én beweeg ik meer. Fantastisch! Een half jaar later sta ik weer op dat meetapparaat. Ik ben een dikke vijf kilo lichter! Mijn vetpercentage is lager. Vol vertrouwen zoek ik naar het getal van mijn metabolische leeftijd. Ik ben nu 66! Wat?! Lekker lichter en tóch ouder?!

Toch vindt mijn leefstijlcoach dat ik op de goede weg zit. Want mijn viscerale vetwaarde is omlaag. En wat minder van dit – onzichtbaar – vet rond de organen is héél gezond. “En die metabolische leeftijd dan?”, vraag ik onthutst. Ze vertelt dat een metabolische leeftijd staat voor de hoeveelheid calorieën die je in rust verbrandt. Hoe lager die leeftijd, hoe beter. En dit lukt als ik m’n spiermassa vergroot. Au.

Ik plan alvast een nieuw weeg-en-meetmoment – over een half jaar – bij mijn leefstijlcoach. Dat is verstandig, weet ik. Want spierkracht trainen vraagt iets anders dan intuïtie. Dit vereist mentale kracht. En dus alvast een nieuwe afspraak als stok achter de deur.

Thuis stof ik mijn kettlebell af. En ik start mijn kettlebell-dvd. Ik doe weer die two arm swing, de split squat en de one arm press. Au! Ik ben niet langer lief voor mijn lijf. Na de eerste training loop ik krom van de spierpijn. Ik voel me die akelige 66. In een flits zie ik alle getallen van mijn lichaamssamenstelling voor me. En ook de datum van die volgende ‘lichaamsanalyse’ in mijn agenda. Ik ga ervoor! Ik vergroot mijn spiermassa! En pak straks die metabolische leeftijd!

Ja, 36 in december – Doeneke wil ’t proberen!