“Annette is te dik. Marieke is te dun. Jij bent precies goed”, zegt mijn basisschoolvriendje tegen mij. We zijn zes jaar. Ik ben dolblij met mijn fijne plek – die ik van hem krijg. Of is ’t te veilig in het midden?

Annette wordt dikke Annette. En … ik ben deel van haar probleem. Buitensluiten doen we nooit alleen.

Buitensluiten begint met onze behoefte om erbij te horen. Stoppen met buitensluiten van onze dikke Annette? Mij niet gezien. Ik ben al geen spriet. Straks word ík die dikke in onze klas.

Groepen met ‘iets’ tegen een ‘ander’ maken lelijke slachtoffers – met buitensluiting. Ostracisme is de academische term voor sociaal buitensluiten. De reactie op buitensluiten verschilt per individu: pro-sociaal of anti-sociaal. De buitengeslotene met een pro-sociale reactie zoekt aansluiting bij een andere groep. De anti-sociale reactie leidt tot een isolement – en regelmatig zelfs tot wraak.

Niemand buitenspel zetten vergt moed. Van mij en jou. In de klas, privé en op ’t werk. Offline en online. Moed om in de spiegel te kijken. Moed, met oog voor je eigen issues. Daarmee wordt dikke Annette gewoon weer fijn Annette. En dat ís ze.

Moed – Doeneke wil ’t proberen!