Hij houdt van die boom. Die grote lindeboom. Ze is mooi en lekker krachtig. De lichtgroene bladeren hebben de vorm van hartjes. Super romantisch. Perfect dus om onder te zoenen. De lindebloesem is lekker zoet en geeft heerlijke honing. En haar bloempjes zijn zalig in pannenkoekenbeslag. Haar hout is sterk en geschikt voor duurzaam houtwerk. Bijzonder is ze zeker, die lindeboom.

Een lindeboom is makkelijk in de omgang. Ze is niet kieskeurig over de bodem waarin ze staat. Ze trotseert stormen en leidt bliksem af. Daarbij zorgt ze zelf voor haar nageslacht. In haar holle stam ontspruit een nieuwe linde – haar dochter – die haar moeder langzaamaan vervangt. En zo gaat de boom van generatie op generatie. Magisch.

Op de Heuvel in het centrum van Tilburg staat zo’n prachtige eeuwenoude linde*. Tot haar einde in 1994. Dat jaar verdrijft de aanbouw van een ondergrondse parkeergarage haar. Daar gaat die geliefde lindeboom. De kap. Eeuwig zonde. Zo’n oude boom geeft schaduw, inspiratie tot muzikaal werk, een bijzondere plek om te zoenen, iets magisch én zuurstof. We zijn vrienden, zij en wij. Voor altijd.

Bomen – Doeneke wil ’t proberen!

* anno 1598