Zij heeft mijn droombaan. Zo’n baan waar je van je creatieve liefhebberij je werk maakt. Schrijven, schilderen, koken, dansen of – zoals zij – zingen …  In haar prachtige jurk zingt ze de sterren van de hemel. Wat een stem. Goddelijk. Ze zingt haar sopraansolo. Zij is de ster. De dirigent, het orkest en het publiek zijn er allemaal voor haar. Door haar wanen we ons in het paradijs. Ze krijgt een staande ovatie. Wat een geweldig vak heeft zij! Ze is een professionele operazangeres. De hemel.

In de foyer genieten mijn zangvriendinnen en ik na. En na een drankje verlaten we die schouwburg. Om de hoek opent de deur van de artiesteningang. Onze ster stuitert met haar rolkoffertje naar buiten. Ze draagt nu een spijkerbroek en gymschoenen. Haastig loopt ze voor ons uit. Ook naar het station. Gejaagd lijkt deze ster, in het gewone aardse leven.

Weg sprookje. Dit ziet er weinig aantrekkelijk uit. “Ze is gewoon een ordinaire stresskip”, zegt een zangvriendin. ‘Werkstress’, denk ik. “Misschien heeft ze ruzie thuis”, oppert een ander. “Creatief is intensief”, zegt de meest wijze van ons, “morgen heeft ze vast weer zo’n grote dag, met weer een ander concert”. Ik stel me haar balanceren voor. Straks repeteert ze alvast voor morgen. Niet te weinig, want dan gaat ze ’s avonds af. En niet teveel, want dat kost haar haar stem, morgen …

Vandaag – Doeneke wil ’t proberen!